นิทานอีสป มดกับตั๊กแตน
เนื้อเรื่อง มดกับตั๊กแตน
วันหนึ่งในฤดูร้อน ในระหว่างที่ตั๊กแตนร้องเพลงอยู่บนทุ่งหญ้า พวกมดก็เดินผ่านไป
“สวัสดีพวกมดที่รัก พวกเธอกำลังทำอะไรอยู่?”
“สวัสดีตั๊กแตน เรากำลังลำเลียงอาหาร”
“อืม…ฉันเข้าใจ แต่อย่างที่เห็นแถว ๆ นี้มีอาหารมากมาย ทำไมต้องลำเลียงอาหารไปที่บ้านทีละชิ้นด้วยล่ะ ดูอย่างฉันสิ ฉันก็กินของแถว ๆ นี้เมื่อฉันหิว จะได้มีเวลาร้องเพลงอย่างสนุกสนานหรือทำอะไรสนุกๆในช่วงเวลาที่เหลือ”
“ฟังนะตั๊กแตน ตอนนี้เรามีอาหารมากมายเพราะเป็นฤดูร้อน แต่เมื่อถึงฤดูหนาว ที่นี่จะไม่มีอาหารให้กิน ควรกักตุนอาหารไว้ใช้ในฤดูหนาวจะดีกว่าไม่เช่นนั้นเธออาจเดือดร้อน”
เมื่อมดพูดเช่นนั้นตั๊กแตนก็หัวเราะเบา ๆ
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
และเขากล่าวว่า
“เวลาหน้าร้อนเพิ่งจะเริ่มต้น ค่อยนึกถึงฤดูหนาวตอนใกล้จะถึง”
หลังจากนั้น ตั๊กแตนก็เริ่มกลับมาร้องเพลงอีกครั้ง ตั๊กแตนยังคงมีความสุขกับชีวิตของเขาที่ร้องเพลงอย่างสนุกสนาน ในขณะที่มดทำงานหนักเพื่อลำเลียงอาหารไปที่บ้าน
ไม่นานฤดูร้อนก็จางหายไปเปลี่ยนเป็นฤดูใบไม้ร่วง
ตั๊กแตนกำลังร้องเพลงร่าเริงกว่าเก่า
ในที่สุดฤดูหนาวอันหนาวเหน็บก็มาถึง
ทุ่งหญ้าหายไปหมด และไม่มีเศษอาหารให้ตั๊กแตนกิน
“อ่า…ฉันหิว ดูเหมือนว่าฉันจะมีปัญหาแล้ว ฉันต้องหาอะไรกิน…แต่จะไปไหนดี? คิดก่อนนะ…โอ้นี่ไง ฉันจำได้ว่าพวกมดทำงานหนักเพื่อกักตุนอาหาร ใช่แล้ว ฉันจะไปหาพวกมดและขออาหาร”
ตั๊กแตนรีบวิ่งไปหาพวกมด มดตอบออกมาจากในบ้านว่า
“ฉันบอกให้เธอประหยัดอาหารในช่วงฤดูร้อนตอนที่มีอาหารมากมาย อาหารที่ฉันมีเป็นอาหารสำหรับครอบครัวของฉันเท่านั้น ฉันขอโทษ แต่ฉันไม่มีแบ่งให้เธอ”
เขาพูดกับตั๊กแตนโดยไม่ได้ออกมาจากบ้าน
ตั๊กแตนผิดหวังและตัวสั่นกลางหิมะที่กำลังตกลงมา
คติสอนใจ เรื่อง มดกับตั๊กแตน
หากคุณเป็นคนขี้เกียจและใช้ชีวิตแบบง่ายๆ สักวันคุณก็จะเจอเรื่องที่ยากลำบาก
