นิทานอีสป กวางกับสิงห์โต

กวางตัวหนึ่งรู้สึกกระหายน้ำเลยไปที่น้ำพุ

หลังจากกินน้ำไปสักอึก เจ้ากวางก็พบเงาสะท้อนของมันในน้ำ

เจ้ากวางกำลังชื่นชมและยกย่องกิ่งเขาที่มีขนาดใหญ่โตของมัน

เจ้ากวางภูมิใจในตัวเองมากและรู้สึกราวกับว่าตัวเองนั่งอยู่บนจุดสูงสุดของโลก

อย่างไรก็ตาม เมื่อมันมองไปที่ขาของมัน เจ้ากวางรู้สึกผิดหวังมากเพราะขานั้นสูงเรียวและดูไม่สามารถพึ่งพาได้

“นี่มันน่าสมเพช ฉันมีเขาที่สวยสง่า แต่ดูขาของฉันสิ”

ในขณะที่เจ้ากวางครุ่นคิดถึงเงาสะท้อนในน้ำ สิงโตก็ปรากฏตัวขึ้นในทันใด

เจ้ากวางก็รีบหนีสิงโตในทันที

เมื่อสิงโตไล่ตามกวาง เจ้ากวางก็วิ่งหนีด้วยความเร็วสุดชีวิต สิงโตไม่สามารถตามจับเจ้ากวางได้

ในความเป็นจริงแล้ว เจ้ากวางทิ้งห่างสิงโตอย่างมาก

ตราบใดที่เขาวิ่งบนทางเรียบ เขาสามารถระวังตัวเขาเองให้อยู่ในระยะที่ปลอดภัยจากสิงโตได้

จากนั้นเจ้ากวางก็เข้าไปในป่า

เขากวางขนาดใหญ่ของมันพันกันกับกิ่งไม้และมันก็ติดอยู่ในป่า

ในขณะที่เจ้ากวางกำลังดิ้นรนเพื่อดึงตัวเองให้หลุดออกมาจากกิ่งไม้ สิงโตก็จับและตะครุบกวางไว้ได้

ขณะที่กวางกำลังจะตายเขาพูดกับตัวเองว่า

“ฉันโชคไม่ดีเลย ขาเหล่านี้ที่ฉันรังเกียจอาจช่วยฉันได้
ขณะที่ฉันกำลังจะตายด้วยเขากวางที่ฉันโอ้อวด”