นิทานอีสป คนเลี้ยงแกะกับสิงโต

มีสิงโตตัวหนึ่งเดินไปมาอยู่ในป่า แล้วได้ก้าวเข้าสู่พุ่มไม้หนามอย่างไม่ใส่ใจ

จึงทำให้มีหนามทิ่มเข้าที่ฝ่าเท้าของเขา

เขาจึงตัดสินใจไปหาคนเลี้ยงแกะที่อาศัยอยู่ใกล้ ๆ

และมองไปที่คนเลี้ยงแกะอย่างสุภาพ พร้อมกับก้มหัวลง

จากนั้นเขาก็กระดิกหางเหมือนกับว่าเขาต้องการความช่วยเหลือจากคนเลี้ยงแกะ

คนเลี้ยงแกะสำรวจดูฝ่าเท้าของสิงโตอย่างกล้าหาญ

และหยิบหนามออกมา

โดยวางอุ้งเท้าของสิงโตไว้บนเข่า

หลังจากหนามถูกหยิบอออกหมด สิงโตก็ก้มหัวให้คนเลี้ยงแกะ
และเดินกลับเข้าไปในป่า

ในเวลาต่อมา

คนเลี้ยงแกะถูกกล่าวหาในเรื่องที่เค้าไม่ได้ทำผิด และเมื่อพิจารณาคดี

เขาถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการถูกส่งไปเป็นอาหารของสิงโต

คนเลี้ยงแกะยืนกรานในความบริสุทธิ์ของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ผู้พิพากษาไม่ยอมรับคำอุทธรณ์ของเขา

และตามคำสั่งของผู้พิพากษา กรงที่ขังสิงโตถูกเปิดออก

อย่างไรก็ตาม สิงโตที่ออกมาจากกรงเป็นตัวที่คนเลี้ยงแกะเคยช่วยชีวิตไว้

ทันทีที่สิงโตสังเกตเห็นว่าคนเลี้ยงแกะคือคนที่หยิบหนามออกให้เขาอย่างกล้าหาญ

สิงโตก็พยายามไม่ฆ่าคนเลี้ยงแกะ

ในทางกลับกัน เขาเข้าหาคนเลี้ยงแกะและมองเขาอย่างสุภาพ พร้อมกับก้มหัวลง
และเขาก็วางอุ้งเท้าลงบนเข่าของคนเลี้ยงแกะเบา ๆ

เมื่อพระราชาได้ยินเรื่องนี้ ก็ปล่อยสิงโตกลับไปที่ป่า

และก็ปล่อยคนเลี้ยงแกะกลับบ้านโดยไม่มีความผิด